koniec żartów.

Sobibor

2011-04-14T03:43:00.002+02:00

Gruba, głupia pinda. Bo znowu się budzę i mam tak: lewe ramię, swastyka. Prawe, serce i rzetem. Niezmywalny mazak, z szeroką końcówką. Jej dziadkowie przyjechali tu z Łodzi przed wojną, pokracznie wymawia nazwisko: Isbiki. Izbicki, strofuję i suniemy zdezelowanym Perzotem nad rzekę. Mój ojciec ojca był z Niemców, w armię wcielony jak słowo boże. Grał w ping ponga na wale atlantyckim i pewnie kaputnął niejednych gettciarzy, Blumsztajnów .
To teraz ta się mści, artystka. Nie sypiamy w ogóle, po nocach romantyzm, czternasta, ja w komie. Pobudka – Sobibor. Ptaszysko już wyfrunęło, zapisało mi tylko niespodziankę na rękach, flakonik etanolu przy łóżku i w nogi. Kinder Uberaszung, Miłość i nienawiść, uczucie wpisane pisakiem w historię. „Żydzisko”, odpieram podprogowy atak smsem i już rechot w głowie, że przecież tego nie wymówi, zmarszczy brwi masywnej twarzy, czarny jak noc kołtun zsunie jej się z czoła: „Zidisko?” – zaszlocha cicho nad swoją polską wadą wymowy a ja triumfującym gestem zetrę resztki serca z ręki.

je suis frivole, mon amourette!

2009-04-17T01:35:00.007+02:00

Jeszcze nie miłość, ale już miłostka. Suzanne - moja ulubiona księżniczką srebrzącej się krainy pazłotka. Nowa bohaterka w cekinowym flanelu i perłowych trampkach – zajada drogocenną łyżką czereśniową galaretkę. Cynober spowija jej usta, karminem mi skarmia serce. Taka jest frywolna i lekka. Wzrasta mi łaknienie gdy się ukradkiem podkochuję w geście: Łyżka – uśmiech-usta i już deserowa czarka pusta.

Notka sponsorowana przez międzynarodówkę i kraj Ameryka

2009-03-26T15:33:00.003+01:00

Loose-fitting pants

The great window will open
(the biggest window among all that i’ve ever seen)

Street’s rustle and stinking gasoline will rise me
Over the people, people’s cities, muzzled dogs and the dog’s leaches

Oh! All their sweet, warmed up ovens, kitchens
Meat-filled dumplings, delicious noodles
Oh! All their Holy Vapouring Soups are now beneath me coz

This great window opens
The great expanse is grambling umblushingly:

Please, come tu us c’mon and you’ll feel free
You’ll breath the springwater, the mountains and clear
Sky will spread upon you c’mon and you’ll feel as unleashed

As your cute little chick wearing loose-fitting pants
And dicking around all over the ground
Like in all those big cities (some kinda New Yorks)
Are cruisin’ cool niggas and chillin’ young folks.

Notka sponsorowana przez kraj Polska

2009-03-26T15:11:00.004+01:00

Pamiętałam tą noc trochę jak w pijackiej malignie. Tłuczone szkło, bójki, zaciśnięte pięści i zagryzione szczęki. Ogolone łby dziewczyn błyszczały jak w dyskotekowej feerii, któraś tam rzucała się kostkami lodu, to znów inna wyzwyskami gorszymi niż więzienna grypsera. Standard. Świnia Kacha zerwała ze swoją dziewczyną przez smsa czyli obniżenie standardu. Ja sama ubrana w klejący się od potu tiszert, poszłam ostro w tany niezdarnie depcząc innym stopy, naskakując w pankrokowym rytmie opaopa na dziewczyńskie barki. Aż dziwne że pod taką masą nikt się nie zarwał, nie złamał nogi albo chociaż nie zwichnął sobie kostki. Cały ten burdel odbył się bez ofiar. A szkoda mruknęła w rozmarzeniu Gruba opuszczając lokal. Wszystkim nam przyśniło się tej nocy iskrzące światłami San Francisco. Jego neony, jego turystyczne ulotki „Stolica dziewczyn” „Błyszczące od lesbijskich białych zębów przejścia dla pieszych”. Śniła nam się ziemia obiecana, kobiece kobiety w barach „Girls only”, tęczowe bandery, tęczowe paski, skarpety . Taka baśniowa kraina w której nie chodzą wytykające nas palcami skrzaty, a asfalt usłany jest różami które bierze się w białe, nietknięte próchnicą zębiska tylko po to, żeby zatańczyć eleganckie tango ze swoją żoną-wybranką.
Zamiast tego miałyśmy przecież siebie nawzajem – pod lustrem siedziało pięć czupiradeł. Dalej bar i wychylające wódkę z sokiem wielkie wory pod oczami. Gdzieś w kolejce do jednego kibla zasłyszane pokątnie Ja też pisze wiersze! Lub ja też kochałam kiedyś Agnieszkę! Wszystko to w dziarach – obrzydliwych, nieudolnie skreślonych syrenach na karkach, lowe na łydkach, naturalnej wielkości sercach na…sercach?! I sama nie wiem czym jeszcze. Oj tak, W kwestii tatuaży dziewczyny były pierwszorzędne.

bar na lewym froncie

2009-02-11T17:53:00.004+01:00

Telegram z centrali – wysłali, wysłali!
„Każdy towar ma swoją cenę” – z Lubką Kozakiem
Zapijamy każdą cyfrę besarabskim winem co pachnie
Słońcem, pluskwą i lepkim ropieniem.
W paczkach z dykty same trociny, korkowe zawleczki
Posmak – cierpki. Centrum nie czuje
Jak ten Lubka tu cierpi // Siedzimy w karczmie
I kraczymy jak wrony z pustą sakwą na nutę nie kontent.

- Trzepnę centralę z karabinka – kona Lubka na sanitarnej biedce -
Chociażby miała mi wysłać nienabitą łuskę / sam tylko kapsel / nakrętkę

nie ma mnie u ciebie od przeszło tygodnia

2009-02-02T15:52:00.004+01:00

skubie sobie pięte w kuchni
ej
siedze na tym stolku
-wątrobę mam w cząstkach-spiewam
trądtoklątwa trąd to klątwa

Discover Beastie Boys!

trefne recepty

2009-01-31T17:49:00.001+01:00

Az mi skora schodzi z czoła/od tego preparatu
Z czystym jadem, czarną żółcią co piecze potwornie
(i to nie jest jak na lekarstwo wiadomość od ciebie o czwartej )

„U sleepin?” – wyglądam jak chłystek i czekam (co robisz? Przed snem
Gdy pall mall rauchen verboten) dusi mnie śmierć w płucach i nijak tu nie ma
Twojej zmarniętej stopy/nie spalam się w pierzynie bo mi nie wolno-

Masz, dziecko, pryszcze (mam dziewięć lat i rzetem potwornie!)
Wyślę ci preparat – dzwoni matka – który nie będzie
Jak na lekarstwo polifonicznym pimpim że mi piszesz

gruba wyzwolona - french sequel

2009-01-20T05:39:00.002+01:00

Po pięciu tygodniach gruba wyzwolona, wydarła się z okowów miłości jak smok wypełzła z dusznej od siarczanów jamy, oddycha już swobodnie i trzyma w ręku sztandar. Na nim jak byk napisane „daj mi spokój,idź już sobie, wychrzaniaj”. Na ustach jakiś przyjemny lejtmotyw. Coś w deseń dźwięcznego „dziewczyno, spierdalaj, nie zawracaj mi więcej głowy”.
Gruba już wyzwolona, uniosła swoje wielkie cielsko z podłogi. Po miesiącu miłosnej katorgi już jest syta i zdrowa, już się zbiera w sobie, już taka jak dawniej – umiarkowanie ciężka i cholernie przytomna.
Tą miłość trzeba było odrzucić, wyrwać się z niej jak z nieprzyjemnej lekcji chemii w liceum. A dla niefortunnej dziewczyny niezgrabnie skreślić pisakiem na ścianie „feromonie, adieu”.

Big Bertha's heart is heavy, vast and charmed

2009-01-13T16:03:00.005+01:00

Gruba jest rozrośnięta w biodrach, jeszcze bardziej się napusza kiedy ją prosimy „zagraj, gruba” lub „narysuj”. Ma wiele talentów, kłamie jak z nut i przyciska strasznie mocno za kark chłopaków, wali nimi o blat jak jej skaczą. Nigdy nie doskoczą, za chudzi są i za krusi, nie tacy zdolni do draki, po prostu są mniejsi i głupsi
Gdy przyjmuje do siebie na stancje dziewczynki to marze serca pisakiem, takie ogromne i wielobarwne, taka jest silna i ciężka, jak jej któraś zajdzie za mocno za skórę, to wtedy bierze po prostu flamaster, wielkim łapskiem kreśli łuki po ścianie, zapija to jakimś na kaszel syropem bo potwornie przy tym pali, tak żeby się ogłuszyć, żeby była śmierć w płucach a w głowie spokój. Żeby na wydechu z dymem wyparowała jej ze łba największa miłość świata, żeby przestała się tym uczuciem tumanić, żeby jej mniej w żyłach pukało głupie słowo „przytul”, żeby było dosadniej, żeby znów chodziła z ferajną na miasto w śpiewie, zachlapana browarem, bekająca i plująca na chodnik, klnąca jak szewc i węsząca jak szpicel za piwem
Gruba ma wiele talentów a jak się zakocha to wszystko z niej spływa. Już nie jest tak mocna jak dawniej, tylko jak pączek w maśle ocieka uczuciem, Wszystko zarasta jej tłuszczem i biodra, nadgarstki którymi, jak wyżej - maluje w kolorach serce – nadgarstki są wtedy pulchne, miękkie i ciężkie.

for joanna & kaspian with - nomen/omen - love

Anna Mimouni gubi pieniążek w progu

2008-12-15T00:14:00.006+01:00

Wkłada na siebie spodnie, tak się w nie ciśnie – wypadł ci pieniążek – mówię a potem myślę –pozbieram, oddam, schylę się przed nią, taką rosłą, postawną, wyższą ode mnie o głowę Żydowską Królewną.
Miedziak srebrzy się w ręce, a ręka ani drgnie. Chciałabym wsunąć jej w kieszeń srebrnika, zrobić z niej judasza albo przekupnego żyda, pojęczeć jej w ucho „zostań, zostaw choć drobiazg po sobie, jakiś bo ja wiem, zapach na poduszce albo swoją papierosową lufkę, zostań jeszcze chwilę to ci tym pieniążkiem słono zapłacę, zawiąże białe buty w grudniowym błocie, zostań to ci się z tym drobniakiem nisko pokłonię” -Na co ona- „muszę wracać” trzaska drzwiami, jedzie metrem na aryjskie Belleville. Nic tu po niej. Koniec.

Iris & Killer

2008-12-01T19:08:00.001+01:00

Blossoming flower przegina się do mnie przez brzeg swojego z kundlem łoża „wracaj do polski, dziecino. Nic tu po tobie, tylko nam miejsce zabierasz, tylko mi psa na marne łasisz a pies wierny, pies mój”.
Killer mruczy pod nosem że zimno im w pościel nanoszę.
„Wracaj do zimna, do chłodów w południe i w nocy, wracaj gdzie pieprz rośnie a nas tutaj zostaw w rozkwicie, psa zostaw mi z nosem w cieplej od wielkiej miłości misce”

Więc idę w ten niż co tu najpewniej przybył ze wschodu, wtulam się w chodnik i w pluchę. Myślę – już tylko z goryczą - o kundlu i jego złośliwym zwierzchniku-kwiatuszku.

Karakal i Chaus

2008-11-28T03:15:00.001+01:00

Lubisz dziwnych ludzi? – pyta mnie Karakal a na to Chaus zionie w oczy trucizną, czystym jadem mi w twarz tak, że już nie widzę który jest którym. Mam zaszklone oczy a oni swoje. Jakby kłuli mnie w serce, jakby to jedne usta mówiły a oni na przemian, na prędce tak :”lubisz? Powiedz że cię nęci”. Jakby mieli jedną rękę, która tłucze miarowo w blat, a potem otwiera się na mnie, dręczy, delikatna, taka z zadbaną skórą, zupełnie czysta i gładka. „Czy lubisz dziwnych ludzi, kocie?” – mówi mi, och już sama nie wiem do diabła, Karakal czy Chaus tak mnie łobuzersko łudzi, patrzy głęboko w oczy a pod stołem uwodzi drobną stopą w miękkim, złotym pantoflu. Jestem przerażona, bo wiem co tam w bagażniku, co w tym samochodzie zaparkowanym na podziemnym parkingu. Mam zaraz z nimi jechać do bazy, dostarczyć towar, pieniądze. A ich sportowe czarne auto ma tylko dwa miejsca, ze skórzaną tapicerką, siedzące – „jak zmieścimy się w trzech z toną cykuty w bagażniku? Czy będziemy musieli sobie na kolanach, cisnąć się z przodu? A może coś wykąbinują, z dwóch w jednego się zmienią? Może się, kurwa, przeistoczą, w jakieś pojedyńcze dziwadło, w straszydło nocą przemienią? Jakby tak jeden w drugiego się wcisnął cielskiem, okrył czarnym, mrocznym prochowcem – uniseksem? Przysięgam wtedy nie byłoby poznać, choć takie sceny się nawet nie dzieją w dreszczowcach,nie ma ich w telewizji. Jakby tak męski Karakal wlazł w miękkiego Chausa, to nikt by się pewnie nie zdziwił. Tak bardzo do siebie podobni, chociaż każdy trochę z osobna. Jeden ma kastet na łapsku, w sekrecie przemyca towar. Drugi śpiewnie na pysku, gdy idzie to z lekka wygina okrągłe biodra.
Musimy tam dotrzeć i dowieść truciznę, aż mam zimny pot na skroni jak sobie o tym pomyślę. Karakal i Chaus to widzą, ale dalej grają swoje. Raz tubalnym, cieżkim głosem „odpowiedz, szybciej”, raz śpiewnie, na fis-mol jadą „Czy dziwadła, mieszańce, czy tak sobie właśnie przed spaniem myślę?”

Discover Kid Koala!

przez przypadek wyszedł mi manifest:)

2008-11-28T01:45:00.003+01:00

Semantyka: odrób mnie dziecino, odrób. Przygotuj wykres analizy semicznej w formie tabeli przeciwieństw, przygotuj dziecino wykres wyrazów: tożsamość, osobowość, charakter. Więc piszę tabelę przeciwieństw : chłopak vs. dziewczyna.

Kiedy wsiadam z Julie do jego sportowego auta - a ma taką dwumiejscówkę - nikogo nie dziwi, że się tam cisniemy obaj w czwórkę.

poliamori śmierdzi zdechłym kotem i starymi ludzmi (poliamori craint du boudin)

2008-11-05T01:47:00.006+01:00

vegan girl came from barcelona
and brought some caliente bananas.
we ate a pasta with water'n'flour cream
(everything is non-flavoured when she's no longer in here)

bonusy po polsku w ciaglej redakcji. Piosenki w ciąglym odsluchu (*writing in progress. Instead of reading - listen and learn.)

kioski kolorowe plakatowe

2008-07-13T01:46:00.001+02:00

kurwa, ktoś to zrobił przede mną

2008-05-26T01:59:00.003+02:00

"C'est vrai qu'il est mort? Hein? Il est vraiment mort?" Je ne voulais surtout pas de reponse, j'avais pris mes jambes a mon cou. Je devalais le pont d'Austerlitz en chantat a tue-tete la chanson de Francoise Hardy qu'Etienne Daho m'avait apprise par coeur: "Et si je m'en vais avant toi/ Dis- toi bien que je serai la."

http://www.guibert.pl/

bardzo przeżywam, że przetłumaczyli Guiberta na polski przede mną. Osoby mieszkające w warszawie są proszone, o obejrzenie spektaklu "Przyjacielowi, który nie uratował mi życia." To jest piekielnie ważny tekst. Żyje nim od czterech miesięcy.

"piszę do prasy uniwersyteckiej o superbohaterach. Nie mam jeszcze pierwowzoru."

2008-05-21T01:59:00.006+02:00

Celie staje przede mną taka mocna i zbita w sobie „piszę do prasy uniwersyteckiej o filmowych superbohaterach”. Poprawia czapkę, spogląda – ręce na biodrach i w rozkroku – spod nisko osadzonego daszku kaszkietu. Paf paf, strzela gola w piłkarzyki, strzela tym innym, które już tylko marne, marne. „Podziwiasz mnie, kiedy gram?” – na rączce barowych gier jej ręka, mocno zaciśnięta, masz wąskie usta, które przygryzasz, kiedy strzelasz, „Tak.” – Stoję całkiem z boku i patrzę jak porusza szerokimi barkami, jak wbija się w bramki tych marnych i marnych. Zostań moim superbohaterem i stój tak przy mnie, zagrajmy. Masz skórzaną kurtkę, cała jesteś ubrana po szyję, skórzana kurtka jak zbroja, honorowa partia, strzelaj. Lubię cię, ale masz rację, nie reaguj – zło się czai w barze przy konsolecie, zwalcz i nie reaguj. Stań mocna i zbita w sobie, zarzuć rorbę na ramię i odleć, odjedź ostatnim metrem bez słowa. Tam gdzie czai się gorsze zło, tam czeka na ciebie przygoda.

Petit Prince

2008-05-18T23:31:00.008+02:00

„pójde tylko na papierosa, popilnujecie mi torby?” – Kolejne uderzenie jak obuchem w łeb, „to jest dziewczyna” – mówi Ania. „Chłopak na bank” – zaprzeczam, spoglądając nerwowo na maleńki biust, zupełnie niewidoczny pod wielką koszulą tej niebiańskiej i bladej istoty. Sięga mi może do podbródka, ramiona jak zapłki, z ostrymi jak szpileczki kostkami łokci. Zupełnie przejrzyste tęczówki, blado-błękitne na tyle, że można przez nie zajrzeć do środka. Gdybym tylko miała jej numer telefonu, uniosłabym ją bez trudu na rękach, podsadziłabym na barkach po to, żeby mogła zadrzeć do góry swoją maleńką główkę i wypatywać w pijackiej malignie komet i gwiezdnych konstelacji. Wszystkie róże sprzedawane w barach przez wędrownych arabów należą do niej. Gdyby tylko dała mi swój numer telefonu, zasadziłabym na jej skrawku parkietu najpiękniejszy kwiat świata, taki, z którym mogłaby rozmawiać i który mogłaby sobie oswajać do końca imprezy.
Kiedy wraca z fajki z tą swoją chłopięco starganą blond czupryną, my już szykujemy się do wyjścia. „Wyglądasz zupełnie jak mały książę” – mówię jej na odchodne, na co ona przemyka pomiędzy stłoczonymi i nic nie wartymi ciałami, wybiega za nami na zewnątrz i: „żegnajcie…” – macha nam rączką na do widzenia.

barmanka bez ręki

2008-05-08T20:10:00.002+02:00

Bezbłędna majowa wiosenka, upał (Ania: jest trzydzieści stopni, ja: grube osoby nie noszą krótkich spodni). Bezbłędna majowa dolinka, zagłebie barowe, które raczej sobie wymyślam, niż jest faktycznie. „Troisieme lieu” i obraz jak oświecenie, jak iluminacja. Stałam przed ladą z zaszklonymi oczami i nie mogłam oderwać wzroku. Dookoła mnie same wywłoki, szmaciary, w szerokich spodniach, włosy o nieznanej konsystencji, rozlany do polowy policzków makijaż (po jaką cholerę wam on?). I w środku tej galerii poczwar stoi ona, ma na ramionach blizny pooparzeniowe, takie szramy na łopatce, nachyla się po szklanki, bawi nalewakiem. Ja patrzę, poszturchiwana przez te „dawne i niedawne ciała”, które już tylko „obce, obce”.
Jak się potem dowiedziałam, barmanka bez ręki ma na imię Geraldine. Całą noc w paskudnie energetycznym tańcu chwytała kostki lodu w kikut uciętego ramienia, uderzała je drewnianym moździerzem, kruszyła i wrzucała do szklanek. Jednym szybkim gestem, jakby piruetem , odwracała się do nas twarzą i opierając ucięte w pół ramię o biodro, pytała ”co dla was, co chcecie?”. „dotknij moją twarz jedyną ręką ,którą masz” – ryczałam z miłości w porannym busie z Chatelet.

gruba wróciła do miasta. znów ją widuję w barach.

2008-05-01T16:17:00.002+02:00

The countryside looks bare
Without you lying in her grass
The stream is dry
And the crickets silent
There's no music in the night
I'd become smoke
And hide in your cigarette pack

The chickens crowed
And i knowed your home
My spirit ran to greet you
Before my feet left the porch

dzień z piosenką francuską

2008-04-28T13:49:00.001+02:00

MIEJ W PIŹDZIE DZIEWCZYNY

PAL PAPIEROS

Karakal i Chaus

2008-04-25T22:08:00.004+02:00

ciemna jak zaraza kredka

2008-04-21T16:13:00.001+02:00

Siedzimy na fontannie beaubourg i słuchamy, jak dzieciaki grające w piłkę parskają na nas z daleka. Przed zrobieniem całej twarzy Gruba zakasuje rękawy koszuli, wyciąga tubki z torby, stuka niskim obcasem lakierowanych męskich butów o chodnik. Jak Panicz, jak Żydzisko, jest piękna i postawna. Na przedramieniu tatuaż z sercem, „Tender forever”napis ze wstążką na muskularnej ręce. Wiecznie spuchnięte wargi przekłute metalowym ćwiekiem, wiecznie zmęczona gęba od gadania i plucia - ma intensywny, piwniczny zapach, który zostawia po sobie wszędzie. Po nocy na poduszce i w pościeli, na ręcznikach w łazience. „To jest z góry przegrana partia, wiecie” – ciągnie dalej gapiąc się na brudne, drobiące gołębie. Odgania nogą jednego z nich. „Gdybyśmy chociaż były wszystkie wąskie w biodrach i chłopięce, a nie takie w czapkach z daszkiem, z dołem, zamknięte w pokojach na piętrze.” „A pamiętacie, Hervé opowiadał nam o cyrkulacji zatrutej krwi, o chłopakach ze szpitala na peryferiach, jak pachniało lizolem, jak padali jeden po drugim. Hervé też niedługo kopnie w kalendarz, pójdzie za trumną kordon przyjaciół a my tu zostaniemy, na tej Fontanie, jak zbite z tropu, zupełnie głupie frajerki. Nikt nas nie zaprosi na pogrzeb a potem – nie umieści- W pamiątkowej, to – nic- że- drugorzędnej, fabularnej powieści. Chłopaki o Hervé’em napiszą, a o takiej Juliette – nie sądze. Bo i kto miałby” – kopie butelką i dyszy. „No…gruba,w sumie taką powieść to mogłabyś ty…” – Juliette cedzi niepewnie, skubie rozdarte dżinsy ręką po czym niezdarnym gestem rozmazuje lewy wąs namalowany na policzku ciemną jak zaraza kredką.

Krótka lekcja polskiej martyrologii

2008-04-16T12:31:00.003+02:00

„Oh my god Anja, your hair!”. Żadne tam cześć, what’s up, tęsknie za tobą jak zwierzę, wróć to będziemy spały razem przy sobie. Żadne takie. Ja na to myślę, goń się malowana kurwo, mam nową fryzurę na pazia i dobrze. Idziemy na jej randkę: „Oh by the way, i’m in the bar with my friend Peggy.” – taki anons na wstępie. Dobra. W drodze leje, my hair są coraz bardziej wet, ona opowiada, dławiąc się francuskim, o dupie I kupie. O tym, że coco rosie mają wąsy a tender forever ma nową dziewczynę. Niech się dławi(potrzebuje cię, musisz wrócić!). Po piętnastu minutach spędzonych z nią i jej Peggy Brown, zdecydowałam się na tchórzliwą kapitulację (świńskim truchtem! byle do wyjścia!). Peggy Brown kładła się na kolanach grubej, która puscila mi oko i powiedziala: „Oh and you know, your new haircut is sweet. Tak tylko na początku żartowałam. Wreszcie zrozumiałam reguły polskiego poczucia humoru.” „Szybko się uczysz.” – ja na to i w nogi. Ze spuszczoną głową, całkiem zapłakana w metrze.

jabłkowe gumisie w cukrze

2008-04-15T19:16:00.004+02:00

taka notka:

slucham hinta, bo jest przyjemny. Na zachodzie europy pelne slonce o dziewietnastej, troche glupio, troche pojebanie a jednak przyjemnie. Jaram sie pisaniem komentarza na zajecia z szatana. Pisze o metaforach nekrofilii w fantastycznych opowiadaniach teophilea gautier'a. Oprocz tego ratuje sie usmiercaniem grubej w kazdym kolejnym opowiadaniu. To mnie motywuje, zeby wstawac rano. Dzisiaj przed dziewiątą zle żydzisko podtrulo ja cykuta dosypana do nalesnika.|| Na przejsciu dla pieszych przy metrze Censier Celie częstowala mnie jablkowym gumisiem w cukrze. I tyle ją widzialam.

thanks for calling

2008-04-14T01:58:00.000+02:00

podaj lusterko

2008-04-13T16:12:00.002+02:00

„Kurwa” mówi gruba kopiąc pustą butelkę po pepsi „Ja już dłużej tego nie wytrzymam”. Stoi przed nami trzema z rękoma na biodrach i mówi, że lepiej by było gdyby połowę z nas szlag trafił w latach osiemdziesiątych. Jeślibyśmy umierały na mięsaki i narośle w płucach byłoby lepiej. Byłaby cała dokumentacja w szpitalach, historie awantur o AZT, dziewczyny zostawiałyby po swoich byłych umarłych puste fiolki po DDI w łazienkowych szafkach. Na wieczną pamiątkę, na trwającą do poźnych lat dziewięćdziesiątych cierpiętniczą historię”. „No.” – Bianca przyznaje jej niepewnie rację poprawiając sobie czarną kredką dorysowane pod nosem wąsy. „Podaj lusterko.” – tak na to Juliette. Zamykane, ciemne cienie do powiek, którymi poprawia się zarost i pekaesy, cyrkulują między naszymi mocnymi, pożyłkowanymi rękoma jak nielegalny towar.

7 bis, rue de l'aqueduc, 75010 paris (tagged on this photo: grundwaldt, zdan, czerwo)

2008-04-08T18:46:00.003+02:00

butelki po fancie

2008-04-01T00:04:00.005+02:00

Gruba od dwóch dni leży jak kłoda. W swoim piwnicznym pokoju przeniosła materac na podłogę, zawija się w kołdrę i leży. Chciałam pobyć dla niej Najlepszą Dziewczyną Pod Słońcem, więc zmywałam jej, takiej śpiącej, dwudniowy makijaż, w którym wyglądała jak zwłoki. Ma spuchnięte usta którymi mnie nawet nie dotknie, bo boli.

Przyjechałam do niej z jedzeniem za dwadzieścia euro i z winem dla siebie za piątkę. Taką sobie zrobiłam nieodwzajemnioną i nieromantyczną, smutną jak diabli randkę. Zbierałam papiery po czekoladach z podłogi, zbierałam posklejane widelce i zapleśniałe szklanki. Po jej koleżankach zostały butelki po fancie o smaku grejfruta i pomarańczy.

Iwantyoudoyouwantmeyeah!

2008-03-30T16:49:00.004+02:00

::::maripaz 17:38:14
i jak? rozmawiałaś z tender?
Ja 17:38:24
no:)
::::maripaz 17:38:34
o czym
Ja 17:38:36
zaproponowala mi zebym wlazla z nia w taksowke
::::maripaz 17:38:42
powiedziałaś ze jestes z czech?
Ja 17:40:11
nie, tym razem postawilam na Słowenie

Po siedmiu latach rzuciła fortepian

2008-03-29T16:19:00.001+01:00

„Po siedmiu latach wybrałam fagot” – mówi gruba rozcierając zagojone ranki na dłoni. „Fagot?” – sama nie wiem jak podtrzymać wątek instrumentów dętych. Jestem zaskoczona, ale niech mówi dalej. „I wiesz, the funny thing is that moja matka nazywa się Schubert”. „mów dalej” – odwracam się od niej i zaczynam stukać drzwiczkami kuchennej szafki. „Kiedy przychodziła do matki Katherine na schadzki, siadałam w rozkroku na stołku i dęłam z całych sił grotę króla gór albo jakieś inne gówno w ten deseń.” „po kilku miesiącach mama zamieszkała z Katherine w Seattle a tata kupował ustniki i nuty. Potrafiliśmy godzinami ćwiczyć tubalne suity żeby potem wparowywać do kuchni nowo poślubionych pań Schubert i grać im te nieromantyczne kawałki.””Yhm, i co było dalej?” „Na najniższych partiach Peer Gynta tata przestawał wystukiwać nogą rytm. W zamian za to łypał złowieszczo na dłoń matki zaplątaną coraz to bardziej pod bluzką Katherine.”

You're in France, you should do a happy dance.

2008-03-27T19:06:00.003+01:00

wiosenko

2008-03-26T02:10:00.000+01:00

Cierpienie i stres. Praca z metodologii na temat: co sądzisz o cytacie ze Stendhala. „Nie, powieść nie jest zwierciadłem błotnistej drogi, kurwa.” Moje przechadzki po Neuilly (do grubej i od grubej z powrotem do metra) są nużące i cierpkie. Na rue de Windsor kwitną magnolie (kurwa) a ja nadal w złotej kurtce. Spocona jak nigdy, śmierdzę piwnicznym mieszkaniem i jedzeniem ciastek (będę gruba jak świąteczna jałówka, oj będę). Ze słodyczy wielkanocnych ostały się jeszcze owocowe drażetki i balonowe gumy z tatuażem (ikonografia lesbijska, zmywalna po pierwszym myciu rąk, więc nie myję się wcale.) w barze souffleurs ( bar „mlecze”, moja żółta, paryska wiosenko!), w barze souffleurs zagadałam Celie. Gruba się złości i dąsa do dziś.

Milo poprosił mnie, żebym nauczyło go robić świnki z cytryny. „nie mam więcej bukszpanowych uszek, kochany.” „A oczka i nosek z goździków masz?”

syf

2008-03-24T13:18:00.003+01:00

Spałam tak mało, że ze zmęczenia słyszę Anielskie Trąby Jerycha w łazienkowym wywietrzniku. Czytam znów syf-literaturę (o chorobach wenerycznych, apologie ciała w opisie, różne takie przeglądania się w lustrze i AIDS bohaterowie.)

Kaspa mówi, że jest jej mnie żal. I że się martwi. Po czym dodaje swoje spostrzeżenie – gruba ma pryszcze. „No ma. Bo jest gruba.” – odpowiadam pogodzona z faktem, po czym myślę przez chwilę z czułością o nadgarstkach i skórze Kaspy.

szynka, ser. stuffy in the air.

2008-03-20T18:15:00.000+01:00

Gruba była na koncercie lesbijskiego rocka, więc odebrałam ją, całkiem głodną i człapiącą, na stacji chatelet. Zanim kupiłyśmy dla niej naleśnika (szynka, ser) nie mówiła nic. A i potem rozmowa była poszarpana jak stare gacie. Coś w stylu „Did you walk the dog today?” – ona: „uhm.” Gruba jadła i pachniała słonym crepe. Ona: “Want some?” –a ja na to : „Thanks.”. Na halach zjeżdżałyśmy ruchomymi schodami, więc całowałam ją w kark. Peron kolejki podmiejskiej - wpadłyśmy w euforyczny szał powtarzania sobie „what’s up bijacz” i już było dobrze. Z jej ust coraz częściej padają ciepłe „cuddle” i „hug”. Czuję się spokojnie i pewnie. Pocimy się z gorąca pod kołdrą a powietrze at Her place jest „stuffy”.

coś w ten deseń

2008-03-20T18:14:00.000+01:00

Olałam angielski, po ostatniej rozmowie z Julią miałam potrzebę czytania gejowskiej pornografii (na karteczce samoprzylepnej stoi jak byk: kupić papier toaletowy i jakiegoś gej polarda). Znalazłam dzienniki Herve Guiberta w (nomen-omen) Gibert Josephie. Przecenione na 12 euro. No i wpadłam. Na marginesach, tam gdzie Guibert sugeruje, że ma syfa, ściubie skrupulatnie ołówkiem „ciota”, „cioto-genealogia”. Komentarze bardziej kompletne (Guibert masturbuje się storem okiennym lub lalką) noszą w sobie przesłanie :„motyw repetytywny – doublure exhibitioniste”. Coś w ten deseń.

lub kutna

2008-03-20T18:11:00.000+01:00

Pierwsza od trzech dni noc bez grubej, bo muszę się uczyć. Zamiast tego oglądam teledyski majki jeżowskiej. W odblaskowych, niebieskich majtkach skacze po scenie i śpiewa „hulalipopolu ipilikakao”.I już Tęsknie za polską. Chciałabym mieć w pokoju kuchenny kalendarz zdzierak. Żeby zdzierać dni do wyjazdu grubej z europy. Żeby się napawać, że jeszcze tu posiedzi z pięć miesięcy. A jak dobrze pójdzie to pewnego dnia zabiorę ją nad Bałtyk, wywiozę na weekend do jakiegoś strasznego Łowicza. Lub śmierdzącego stearyną i moczem Kutna

Mozaika pozytywnych myśli

2008-03-20T18:09:00.000+01:00

Cztery prace do oddania, ani jedna nienapisana. W weekend przyjeżdża do grubej kolejna seria amerykańskich koleżanek – nieromantyczne gotowanie im bakłażanów z kuskusem, słuchanie ich turystycznych zaśpiewek „oh my God, the eiffle Tower is glittering!”. Koszulka z napisem „I love paris” przepocona. Trzecia rano, a ja cała w proszku, z kosmykami mokrych włosów, niespakowanym tornistrem.

bluebird of happiness

2008-02-19T22:02:00.000+01:00

Gruba syczy „au nie dotykaj”, patrzę – spuchnięte. Od nadgarstka do nasady palców, jakieś szramy ma na tej ręce, pulsują jej żyłki. U nasady kciuka tatuaż bluebird of happiness zbroczony krwią, jakby mu ktoś obuchem przyłożył w dziób. Oglądam jej palce, przyciskam wnętrze dłoni. Nic, tu nie boli. Po zewnętrznej stronie trzeba przemyć, ona dalej – zostaw, puść, i syczy, wydmuchuje z ust powietrze, cała się spina, wzdryga. Boli, nie dotykaj. Biorę ją za szmaty, mówię „nie rwij się tak”, kładę tą rękę na blacie, oglądam. Gruba mruży oczy. Przesuwam palcem po skórze - faktura stężałych ranek, rozcięcia - tatuaż na dłoni nie tknięty. Dobrze.

Biły się, głupie. Tłukły się po pyskach przed barem, kochane.

same łyse pały

2008-02-19T19:14:00.002+01:00

Idzie wiosna i śpiewają ptaki. Bluebird of happiness na ręce grubej też śpiewa. Wyśpiewuje raczej. Znów musiałam się po nią wlec o trzeciej rano do baru, znów pisała rzewne smsy „pijana jestem, nie wrócę sama, nie złapię metra, gdzie jesteś, siedzę tam, gdzie zwykle, przyjedź”. Więc szłam w tym chłodnym, wietrznym, marcowym nadranem, tłukłam się po nią ulicami. W rozpiętej kurtce, w rozchełstanym szalu z nadrukiem „tender forever”. Niewyspana, całkiem zjebana, całkiem kochana po nią biegłam. Z kokluszowym kaszlem, pociągając nosem, klnąc na wiosenne przymrozki i katar. Otworzyłam wrota barowego raju z rozpędu. Wiedziałam już z góry co będzie. W głośnikach leciały gejowskie hymny, wszystkie dziewczyny miały dość Glorii Gaynor, więc piły. Gruba siedziała pod ścianą spisując numery tych innych w telefonie. Nie widzi, że przyszłam, ma zalane browarem spodnie, gubi pieniążki, śmieje się, stuka szklankami cytrynowego piwa. Te inne patrzą na mnie spode łba, więc cedzę przez zęby jak rycerz „Zbieraj się, wstawaj, idziemy do domu”. Triumfalnym gestem zbieram grubą zza lady, ona się ociąga, więc dobrze, posiedźmy tu jeszcze. Dookoła niej same łyse pały w bejsbolowych czapkach. Będzie draka. Po lewej Juliette - połyka solone orzeszki na raz. Zupełnie jak wawelski smok połykał małe dzieci i pasterki. „Jak tam” – wydaje z siebie tubalny dźwięk powitania i klepie mnie tym słonym, prażonym łapskiem po ramieniu. Jak dobrze być w domu – to mrucząc pod nosem asekuruję grubą, która właśnie zwala się ze stołka. „Wszystko dobrze, Juliette” – wyciskam z siebie i obserwuję to mocne, potężne ramię które zaczyna oplatać mnie zbyt ciasno w pasie. Szczelnie zakleszczona pomiędzy łysą Juliette a ladą słucham, co mi to wielkie, zwaliste cielsko wyśpiewa. Juliette przełyka ślinę, chrząka i już zaczyna gadać.