"piszę do prasy uniwersyteckiej o superbohaterach. Nie mam jeszcze pierwowzoru."

Celie staje przede mną taka mocna i zbita w sobie „piszę do prasy uniwersyteckiej o filmowych superbohaterach”. Poprawia czapkę, spogląda – ręce na biodrach i w rozkroku – spod nisko osadzonego daszku kaszkietu. Paf paf, strzela gola w piłkarzyki, strzela tym innym, które już tylko marne, marne. „Podziwiasz mnie, kiedy gram?” – na rączce barowych gier jej ręka, mocno zaciśnięta, masz wąskie usta, które przygryzasz, kiedy strzelasz, „Tak.” – Stoję całkiem z boku i patrzę jak porusza szerokimi barkami, jak wbija się w bramki tych marnych i marnych. Zostań moim superbohaterem i stój tak przy mnie, zagrajmy. Masz skórzaną kurtkę, cała jesteś ubrana po szyję, skórzana kurtka jak zbroja, honorowa partia, strzelaj. Lubię cię, ale masz rację, nie reaguj – zło się czai w barze przy konsolecie, zwalcz i nie reaguj. Stań mocna i zbita w sobie, zarzuć rorbę na ramię i odleć, odjedź ostatnim metrem bez słowa. Tam gdzie czai się gorsze zło, tam czeka na ciebie przygoda.